Ovaj arhiv služi kao centralno memorijalno mesto posvećeno Dušanu Dudi Ivkoviću —
čoveku koji nije samo trenirao košarkaše, već je oblikovao karaktere, gradio institucije
i definisao samu srž evropske škole košarke.
"Ja sam sa Crvenog krsta. Tamo se učilo da se prijatelji ne ostavljaju i da se data reč
poštuje više od bilo kakvog papira."
Dušan Duda Ivković
Dušan Ivković je rođen 29. oktobra 1943. godine u Beogradu, u jeku Drugog svetskog rata.
Odrastao je na Crvenom krstu, delu grada koji će postati neraskidiv deo njegovog identiteta.
Porodica Ivković bila je duboko ukorenjena u srpsku intelektualnu elitu — zanimljiv je podatak
da je Dušan bio u srodstvu sa Nikolom Teslom (njegova baka po majci, Olga Mandić, bila je bliska
rođaka slavnog naučnika).
Ipak, Dudina prava akademija bio je BKK Radnički. Dok je njegov stariji brat,
Slobodan Piva Ivković, postajao vizionar koji će modernizovati jugoslovensku košarku, mlađi
Dušan je na betonskim terenima Krsta učio zanat. Kao igrač, Duda je bio oličenje lojalnosti;
proveo je punu deceniju (1958–1968) u dresu "Krstaša", odbijajući pozive bogatijih klubova jer
je za njega reč i pripadnost kraju bila svetinja.
2. Uspon profesora i "Triple Crown" sa Partizanom
Trenerski put započeo je tamo gde je igrački stao — u Radničkom, radeći sa juniorima.
Međutim, svetla pozornice obasjala su ga 1978. godine kada preuzima Partizan. U sezoni 1978/79,
Ivković je postigao ono što se smatralo nemogućim za tako mladog trenera: osvojio je prvenstvo
Jugoslavije, Kup Jugoslavije i međunarodni Kup Radivoja Koraća. Ta "triple kruna" bila je jasna
najava dolaska genija koji košarku posmatra kao matematičku preciznost spojenu sa umetničkom slobodom.
3. Arhitekta "Bele kuge" i dominacija svetom
Generacija koja je postala istorija
Krajem osamdesetih, Ivković preuzima reprezentaciju Jugoslavije. To je period stvaranja
najmoćnijeg tima u istoriji evropske košarke. Pod njegovom palicom, Dražen Petrović, Vlade
Divac, Toni Kukoč i Dino Rađa postali su kaznena ekspedicija koja je mlela protivnike. Zlata
u Zagrebu (1989), Buenos Ajresu (1990) i Rimu (1991) nisu bili samo uspesi; bila je to
demonstracija sile tima koji je Ivković vaspitao da igra "totalnu košarku".
4. Atina 1995: Povratak otpisanih
Najteži i najsjajniji trenutak karijere bio je povratak iz međunarodne izolacije. Ivković
je tri godine održavao duh reprezentacije bez zvaničnih utakmica, vodeći tim na turneje pod
lažnim imenima. Kada su sankcije ukinute, u Atini 1995. godine, Duda je vodio tim kroz
"balkanski pakao" do zlata protiv Litvanije. Ta slika Dude koji mirno stoji dok dvorana gori
od emocija postala je simbol nepobedivosti srpske košarke.
5. Evropski knez i ruska renesansa
Njegova klupska karijera u Grčkoj i Rusiji bila je niz lekcija iz dominacije. Sa Olimpijakosom
je 1997. osvojio sve, a potom se vratio 15 godina kasnije da bi 2012. u Istanbulu izveo čuveni
"preokret protiv sudbine" sa autsajderskim timom. U Moskvi je od CSKA napravio modernu imperiju,
postavljajući standarde profesionalizma koje ruska košarka do tada nije poznavala.
6. Čuvar golubova i tradicije
Van terena, Duda je bio čovek starog kova. Njegova strast prema golubovima pismonošama bila je
njegova meditacija. Govorio je da mu golubovi pružaju mir koji košarkaška dvorana ne može. Bio je
poslednji "gospodar Krsta", čovek koji je mogao da razgovara sa kraljevima i predsednicima, ali bi
se uvek vraćao svojim prijateljima na beogradsku kaldrmu.
